Aankomst 1956- 1962

In de 50er jaren werd er een oproep door Mensen in Nood in diverse kerken gedaan om kinderen uit Oostenrijk een mooie vakantie te geven om aan te sterken. Ook in ons gezin kwam dit aan de orde en werd besloten zich aan te melden voor een jongen. Dit om mijn moeder op te beuren die toen net een miskraam had gehad. Het werd geen jongen maar zijn zus omdat de ouders het niet riskeerde dat hun enige zoon niet terug zou komen. Vele jaren later realiseerde ik pas dat Oostenrijk toen net bevrijd was. Kortom 12 jaar later als wij. Deze beslissing heeft er in ons gezin aardig in gehakt .Gelukkig maar, we hebben als gezin  nu nog steeds een enorme band met hun. De afstanden zijn nu niet meer zo groot. Maar destijds zaten de kinderen met velen in een trein ruim 18 uur  en kwamen dan in een vreemd land aan waar beide elkaars taal niet verstonden. De kinderen kwamen in Eindhoven aan om naar de ouders mee naar huis te gaan naar de Stad en enkele dorpen om ons heen.Vandaar uit ging de trein door naar andere steden.

Herken jij misschien ook iets in dit verhaal? Ik verneem graag hoe jullie ervaring was.

 

Het moet voor zo’n ouders toch ook heel wat geweest zijn om een kind nar een ander land, cultuur te laten gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: